Mijn Bushidō (武士道), “de weg van de krijger”, begon in de jaren 70 met Kyokushin onder Loek Hollander.
Discipline, weerbaarheid en zingeving vormden vanaf het begin de basis. Totdat ik in 1992 een ongeval mij dwong te stoppen en wat ik toen nog niet wist: Bushidō verdwijnt nooit; het wacht.
Na enige tijd kon ik in 2015 de draad weer oppakken, nu met Jan Vleesenbeek en Jan Kallenbach Sensei. Hun meesterschap verdiepte mijn Budō : eenvoud, ritme en intentie. Kyokushin en Taiki‑Ken vragen nu om balans. Fysieke grenzen verschuiven, maar de essentie wordt helder. Ik train om te groeien en te begrijpen, niet om te bewijzen.