Mijn Bushido (武士道)

Fashion

Niets is Onmogelijk - 不可能はないです

Niets is Onmogelijk is een persoonlijk motto geworden in mijn professionele loopbaan. Dat is mede ontwikkeld en gevormd door mijn Bushido (the Way of the Warrior) met de Japanse Martial Art Kyokushin Karate van Sosai Masutatsu Oyama.


Ook mijn persoonlijke kwaliteiten zoals Doelgerichtheid, Doorzettingsvermogen, Continue verbeteren, Openstaan voor Veranderingen en Samenwerken zijn voortgekomen uit deze Budo-activiteiten. Twee door mij veel gebruikte managment-methodieken, Kaizen (Kai = veranderen, en Zen = goed; continue verbeteren) en Lean (elimineren van verspilling), hebben voor mij ook hun basis in Kyokushinkai.


Mijn Bushidō is begonnen in 1974 met mijn sensei Loek Hollander en vanaf 1980 met mijn sensei Henny Ruberg. Na een rustperiode van ongeveer 25 jaar ben ik weer actief en ontwikkel en verbeter mij nu onder het meesterschap van mijn huidige sensei's Shihan Jan Vleesenbeek (Kyokushinkai) en Renshi Jan Kallenbach (Tai-ki Ken). Bij beide Budo-mensen van het eerste uur staat zingeving en mentale weerbaarheid voorop en speelt discipline een belangrijke rol.


The Martial Way begins with one thousand days and is mastered after ten tousand days of training. Mas Oyama
Fashion

Tot mijn 34e heb ik me zeer intensief bezig gehouden met Kyokushinkai Karate. Eerst in het centrum van Rotterdam en de passage in Schiedam bij Budokai Loek Hollander, later in Kralingen bij het Nautulus traningcentrum. Heb les gekregen van de sensei's Loek Hollander, Peter Voogt en Jaap Oosterom, Henny Ruberg, Egbert Thomas en vele anderen (E-IKO).


Op zaterdag trainde ik af en toe mee met de Nederlandse selectie met oa. Eric Constantia en Peter Smit (toen beiden 1e Dan). Door de week met sensei's Fernando Alonso, Vlado Haljer en Martin Loeve. In 1986 heb ik Shodan-examen behaald op Papendal, samen met onder andere mijn broer Kees Kooman, Jan de Jong, Henk Gerhards, Hennie Jansens en Paul Lorist. Daarna lesgegeven met sensei Martin Loeve bij Hontai Kan (sempai van Ron Noordman) en de sensei's Fernando Alonso en Vlado Haljer bij Hollander Kan (sempai van Remi Da Silva Oliveira en Lilian Mungra).


De Kyokushinkai periode werd voor mij in 1992 noodgedwongen afgebroken. Een mislukte knie-operatie (na een voorval in de tuin) veroorzaakte zoveel slijtage aan het kraakbeen in mijn linkerknie, dat ik abrupt, op advies van de specialisten van Erasmus moest stoppen.


Na een rustperiode van ruim 23 jaar heb ik in 2015, mede door de aanzet van mijn jongste dochter Fleur, mijn Gi weer aangetrokken. De lange revalidatie had de groei van kraakbeen in mijn knie blijkbaar goed gedaan. Zo stond ik op mijn 57e weer met mijn Gi aan in de Dojo.

Je bent nooit te oud om leren !! 学ぶのに遅すぎることはありません。

In de tussenliggende periode was er op het (wereld) Karate toneel veel veranderd. Budokai Loek Hollander bestond niet meer en ben ik dus bij mijn oude collega Vlado Haljer, ondertussen Shihan van Katsu Heiwa, binnengelopen (aangesloten bij de KIKO van Kancho Hatsuo Royama, oud leerling van Masutatsu Oyama, die de low kicks voor het eerst toepaste op de Wereldkampioenschappen in Japan; maar ook iemand die Karate als Budo benadert met Buki-Jutsu en Tai-Ki Ken).


Ik heb de draad redelijk snel weer op kunnen pakken en mijn lijf weer fit kunnen maken. Wel waren er de nodige dingen anders, veel meer Kata's, Kobudo en andere accenten. Bij Katsu Heiwa was ik in die periode op mijn plek. Na een periode trainen was het vuur in mij weer goed ontvlamd en begon ik weer met doelen stellen. Ik wilde weer examen afleggen en laten zien dat je door toewijdig, inzet en doorzettingesvermogen, ook op je 59e nog op kan gaan voor 2e Dan.


Samen met Vlado Haljer ben ik op maandag Nautilus gaan trainen bij Jan Vleesenbeek (Shihan bekent als sensei van Peter Smit en Ger Hoogeveen, met wie ik examen had gedaan in 1986). Al snel voelde ik me daar thuis, ben lid geworden van Budokai Vleesenbeek, en ben daar ook op donderdagavond karate gaan trainen.


Vanaf zomer 2016 ben ik de intensiteit van de trainingen op gaan voeren en in de laatste drie maanden voor het Spring Camp 2017 in Kroatie naar twee maal per dag. In de laatste week van april 2017 ben ik met enkele collega's waaronder de Sempei's Wout van Loon, Barry Hofland en Wilco Hazeleger naar Samibor afgereist om examen te doen op het Spring Camp 2017 in Kroatie. Gedurende 6 dagen hebben we een zwaar programma doorstaan - zoals het hoort - en voldaan aan alle eisen voor het examen. Op 28 april 2017 ben ik 2e Dan Kyukoshin Karate geworden.



Sinds ik 2e Dan ben, ben ik me nog meer gaan bezighouden met Bushido binnen Kyokushin Karate van Sosai Masutatsu Oyama. Wat zit erachter, waar komt het vandaan en wat en wie liggen er aan de Kihon, Kata en Kumite ten grondslag? Naast het verdiepen in de vele boeken wil ik er vooral achterkomen door het te doen (Action Learning).


Na de zomer van 2018 ben ik steeds meer gaan trainen bij BudoKai Vleesenbeek van Shihan Jan Vleesenbeek. Terug naar de basis met veel aandacht voor Kihon. Samen met andere leerlingen die uitblinken en kampioen zijn in Kata en Kumite. Ook een shihan die nog op hoge leeftijd enorm met zijn tijd meegaat en blijft vernieuwen om steeds beter te worden. Zo kwamen wij in gesprek over de Japanse vechters uit de jaren 90 die hij van dichtbij als Nederlandse Bondscoach had meegemaakt. Zij hadden een aparte Karate stijl en daarbinnen leek het dat zij hun tegenstanders altijd voor waren. Via hun coach Shihan Tsuyoshi Hiroshige kwamen zij allen in contact met TaiKi Ken van Kenichi Sawai Sensei (vriend en adviseur van Masutatsu Oyama en leraar van Hatsuo Royama en Jan Kallenbach).


In september 2018 ben ik lid geworden van BUDOKAI Shin-ShinBuKen in Amsterdam om TaiKi Ken te gaan trainen. Daarvoor moest ik eerst aangenomen worden als (uchi) DESHI door Renshi Jan Kallenbach en heb ik de beginselen van TaiKi geleerd.


In het begin moest ik erg wennen aan de TaiKi fundamentals als Karateka, omdat ik de louter fysieke inspannende oefeningen gewend was. De kern van deze oefeningen vormt de essentie van Nei-Chia (ontspannen lichaam, geen overdadige spierkracht, rechte rug, bekken gekanteld en de bewegingen zijn geworteld in de voeten, gecentreerd in de Tantien en eindigen in de armen, ademhaling in de buik), alles is gebaseerd op het sturen en genereren van Ki. Dat moet je leren door te doen, door te ervaren.


Begonnen als DESHI bij Sensei Henny Ruberg en nu bij actief bij Shihan Jan Vleesenbeek en Renshi Jan Kallenbach ontwikkel ik me nog steeds binnen het Budo. Ik heb er op mijn 61e nog steeds veel voldoening aan en verbeter me dagelijks.


Jaap Kooman - コ オ マ ン . ジ ャ ア

Niets is Onmogelijk